Een theatrale verkenning van melancholie, een zoektocht naar verbinding en troost, een confrontatie met vergankelijkheid
Melancholie kreeg doorheen de tijd vele betekenissen. In de middeleeuwen werd dit gevoel verbonden met de vier lichaamssappen. Later groeide ze uit tot een esthetisch ideaal in kunst en literatuur. Wat als temperament of bron van creativiteit werd gezien, verborg echter vaak een andere realiteit: de pijn van zij die als melancholisch werden bestempeld, bleef onzichtbaar of werd veroordeeld.
PLEASE, Open the Curtains benadert melancholie niet als een ziekte of een romantisch beeld, maar als vorm van herinnering aan fragiliteit en collectiviteit en het verlangen dat na verwoesting iets verbindend kan ontstaan. Zes performers omarmen melancholie via collectieve taferelen waarin spel, arbeid en ritueel naast elkaar staan. Soms licht en speels, soms traag en verstild. Hun lichamen vormen een ensemble waarin beelden en kleine gebaren tussen hen circuleren.
In deze voorstelling, geïnspireerd door Delia Derbyshire's The Dreams en Bruegels Landschap met de val van Icarus, wordt melancholie niet gepresenteerd als een zwakte, maar als een zoektocht naar verbinding en troost. Het is een confrontatie met instabiliteit en vergankelijkheid. Een pleidooi voor schoonheid en hoop.
Credits
Concept & regie Ferenc Balcaen
Spel Ellen Sterckx, Pepijn Vandelanotte, Meron Verbelen, Marie-Christine Verheyen, Ferre Vuye
Dramaturgie Marie Peeters
Lichtontwerp Dennis Diels
Decorontwerp Lars Uten
Kostuumontwerp Lynn Vanhoydonck
Muziekontwerp Rint Mennes, Mees Vervuurt
Spelcoaching Mesut Arslan
Danscoaching Georgina Theunissen