Pers lovend over Porselein (02.03.2010)
PORSELEIN IS EEN PARELTJE
ANTWERPEN - Proust voor kinderen: zo zou je ‘Porselein' kunnen omschrijven, de theatertekst die de illustrator Paul Verrept schreef voor Transparant.
Van onze medewerker
Het gerucht gaat dat Paul Verrept ooit heeft leren tekenen omdat zijn moeder hem te veel binnen hield.
Schetsen werd zijn overlevingsstrategie, zijn venster op de wereld. En precies op die bezwaarde herinnering bouwt zijn theatertekst Porselein — een mooi gekozen titel trouwens: met de suggestie van breekbaarheid, koele intimiteit en een ietwat Proustiaanse zintuiglijkheid.
Aan een schrijftafel zit tussen een paar lampenkampjes een oudere man, Porselein (Simon Versnel). Hij blikt terug op zijn jeugd en zijn zacht verstikkende moederfiguur. Porselein doet dat met de ogen van toen, als een kind dat veel ziet, maar slechts de helft snapt.
Waarom werd hij op een dag voorgoed opgesloten op zijn kamer, terwijl zijn moeder rode ogen had? Waarom schiet zij uit als hij een glas melk laat vallen? En dan nog wel tegen zijn verdwenen vader, die scherven maakte van alles waar zij met zorg aan bouwde?
De regisseur Wouter Van Looy omringt zich met veel hulpmedia om dat naïeve kindperspectief extra dimensies te geven. Op film passeren zwart-witbeelden die soms bijna bevriezen tot stilstaande foto's. Je ziet er de jonge Porselein verwoed tekenen op zo'n schoolbankje waar nog een inktpot in past. Ook zijn kinderschetsen komen tot leven. En animatiefilmpjes van Freija Van Esbrouck en Paul Delissen geven vorm aan zijn tussentijdse nachtmerries. Uit een tunnel raast een trein op Porselein af.
De sfeer wordt nog het meest bepaald door de pianomuziek van Jan Van Outryve: etherisch, melancholisch, als een troostende streling. Het maakt Porselein nog intimistischer dan Het meisje de jongen en de rivier, Van Looys eerdere podiumbewerking van Verrepts universum.
Ook door de zang van Naomi Beeldens neigt de voorstelling meer naar een requiem voor een verloren jeugd dan dat het de kleurige kinderviering is die je veel vaker ziet bij jeugdtheater.
Met die multidisciplinaire illustratie had er veel fout kunnen lopen. Ze had de tekst kunnen dicht plamuren. Maar Van Looy opent er net méér kieren mee, waarlangs je verbeelding kan ontsnappen uit deze claustrofobische evocatie. Zoveel blijft ongezegd. Dat is een klein wonder, maar ook precisie en vakmanschap.
Met dank aan de rijkdom van Verrepts basismateriaal. Je voelt dat de illustrator hier als auteur een persoonlijke snaar raakt. Zijn kernmetafoor is water: dat is zowel een zuigende dood als de bron van alle leven. Steeds weer zien twee fluisterende kinderstemmen de oude Porselein roerloos aan een vijver staan, waar hij met zijn vinger tekeningen maakt in het water.
Het zelfportret van de artiest als oudere man? In elk geval een indringende voorstelling.
‘Porselein' is nog te zien in Hasselt, Schaarbeek, Antwerpen, Brussel, Dendermonde en Oudenaarde.
www.transparant.be
Het gerucht gaat dat Paul Verrept ooit heeft leren tekenen omdat zijn moeder hem te veel binnen hield.
Schetsen werd zijn overlevingsstrategie, zijn venster op de wereld. En precies op die bezwaarde herinnering bouwt zijn theatertekst Porselein — een mooi gekozen titel trouwens: met de suggestie van breekbaarheid, koele intimiteit en een ietwat Proustiaanse zintuiglijkheid.
Aan een schrijftafel zit tussen een paar lampenkampjes een oudere man, Porselein (Simon Versnel). Hij blikt terug op zijn jeugd en zijn zacht verstikkende moederfiguur. Porselein doet dat met de ogen van toen, als een kind dat veel ziet, maar slechts de helft snapt.
Waarom werd hij op een dag voorgoed opgesloten op zijn kamer, terwijl zijn moeder rode ogen had? Waarom schiet zij uit als hij een glas melk laat vallen? En dan nog wel tegen zijn verdwenen vader, die scherven maakte van alles waar zij met zorg aan bouwde?
De regisseur Wouter Van Looy omringt zich met veel hulpmedia om dat naïeve kindperspectief extra dimensies te geven. Op film passeren zwart-witbeelden die soms bijna bevriezen tot stilstaande foto's. Je ziet er de jonge Porselein verwoed tekenen op zo'n schoolbankje waar nog een inktpot in past. Ook zijn kinderschetsen komen tot leven. En animatiefilmpjes van Freija Van Esbrouck en Paul Delissen geven vorm aan zijn tussentijdse nachtmerries. Uit een tunnel raast een trein op Porselein af.
De sfeer wordt nog het meest bepaald door de pianomuziek van Jan Van Outryve: etherisch, melancholisch, als een troostende streling. Het maakt Porselein nog intimistischer dan Het meisje de jongen en de rivier, Van Looys eerdere podiumbewerking van Verrepts universum.
Ook door de zang van Naomi Beeldens neigt de voorstelling meer naar een requiem voor een verloren jeugd dan dat het de kleurige kinderviering is die je veel vaker ziet bij jeugdtheater.
Met die multidisciplinaire illustratie had er veel fout kunnen lopen. Ze had de tekst kunnen dicht plamuren. Maar Van Looy opent er net méér kieren mee, waarlangs je verbeelding kan ontsnappen uit deze claustrofobische evocatie. Zoveel blijft ongezegd. Dat is een klein wonder, maar ook precisie en vakmanschap.
Met dank aan de rijkdom van Verrepts basismateriaal. Je voelt dat de illustrator hier als auteur een persoonlijke snaar raakt. Zijn kernmetafoor is water: dat is zowel een zuigende dood als de bron van alle leven. Steeds weer zien twee fluisterende kinderstemmen de oude Porselein roerloos aan een vijver staan, waar hij met zijn vinger tekeningen maakt in het water.
Het zelfportret van de artiest als oudere man? In elk geval een indringende voorstelling.
‘Porselein' is nog te zien in Hasselt, Schaarbeek, Antwerpen, Brussel, Dendermonde en Oudenaarde.
www.transparant.be