Schoolproject Sint-Ritacollege - Songs of war: De oorlog kwam een beetje dichter bij

Donderdag 4 april 2013

 

Een voorstelling over oorlog. Schoonheid creëren uit één van de lelijkste, meest afschuwelijke dingen die de mens ooit heeft voortgebracht. Of onze school daaraan mee wou werken? Het was een vreemd verzoek. Hoe konden wij met onze leerlingen een bijdrage leveren? Maar toegegeven, we waren geïntrigeerd en gingen al snel overstag.

Wij kennen eigenlijk geen oorlog. Oorlog is een abstract iets. Een foto van een lijk in de krant. Een gebouw dat in vlammen opgaat... op onze t.v.  Jef Lambrecht, een gewezen oorlogsjournalist van de publieke omroep, kwam spreken voor onze leerlingen.  'Je ruikt de oorlog niet, de geur van lijken en rottend vlees' zei hij. Je voelt het stof niet op je schoenen of het zweet dat van je voorhoofd gutst.'
 


 Hoe kan je betrokkenheid bij leerlingen opwekken voor iets dat zich afspeelt in verre landen of misschien nog in de herinneringen van hun grootouders? Hoe kan je hen aanzetten tot empathie voor iets wat ze eigenlijk niet echt kennen? Enkel de directe confrontatie met mensen die dit zelf hebben doorgemaakt, kan mensen daadwerkelijk tot reflectie aanzetten. Onze leerlingen zouden vluchtelingen uit oorlogsgebieden gaan interviewen. Ze wisten niet goed wat ze zich daarbij moesten voorstellen.  Wat vraag je aan zo iemand? Welke taal spreken ze? Willen de vluchtelingen wel praten over de gruwelijke dingen die ze hebben gezien in hun thuisland of tijdens de tocht die hen uiteindelijk naar België bracht? Wij leerkrachten wisten het ook niet. En moesten hen vele antwoorden schuldig blijven.

We trokken naar het asielcentrum te Lint, voor een algemene rondleiding. We werden hier vriendelijk ontvangen door de medewerkers. Ik hoorde één van onze leerlingen zeggen:'Ik woon al jaren in Lint, maar ik ben nog nooit in een asielcentrum geweest.' 'Ik ook niet', dacht ik bij mezelf. 'Het voelde een beetje ongemakkelijk aan,' zou één van de leerlingen later zeggen. 'Ik voelde me een toerist die hen ging bekijken. Ik was beschaamd.'

Korte tijd later konden de leerlingen de asielzoekers interviewen. Enkele leerlingen waren onwennig. Sommige asielzoekers ook. Onze leerlingen hadden wat spelletjes voorbereid om elkaar te leren kennen. Het werkte. Het ijs was snel gebroken. Maar tijdens de lunchpauze zat iedereen weer apart. Leerlingen bij de leerlingen. Vluchtelingen bij de vluchtelingen. 'Why are we sitting apart?' vroeg één van hen aan me. 'Ik wist niet waarom. 

Daarna volgden de gesprekken. Sommige waren reeds snel afgelopen. Anderen bleven langer dan een uur babbelen. Na afloop zag ik een leerlinge voor zich uit staren. Ze was geschokt over wat ze gehoord had. De oorlog was een beetje dichter bij gekomen. 

DRIES, leerkracht geschiedenis 

< Terug Gepost door Muziektheater Transparant (admin)
in Schoolproject