Wouter van Looy in Mexico voor Pelléas et Mélisande

Woensdag 25 januari 2012

Klik op "Lees meer" om het tweede reisverslag van Wouter Van Looy te lezen.

Verslag 2:

Beste mensen aan de overkant,

Nog 2 dagen en de tocht huiswaarts kan beginnen. Nog 2 dagen filmen, opnieuw op locatie deze keer, Los manantiales, een kolkende rivier met daarnaast een bos vol watervallen, bronnen en kleine fonkelende vijvers.

Het wordt wederom wat anders dan de geïmproviseerde studio in het huis van de familie Cruz aan de Camilla 14 in San Angel, een oude wijk in Mexico City. Dat huis is de thuisbasis van Héctor Cruz een gerenommeerde kunstschilder en vader van Vivian en (zoon) Héctor. Zoals het wel vaker gaat in Mexico woont de hele familie onder één dak. Een huis voor iedereen is niet voor iedereen weggelegd in dit land. Zorgen en inkomsten worden gedeeld op een manier die ik me moeilijk kan voorstellen bij ons.  Het is een tijdperk dat wij niet meer kennen. Misschien komt het terug, wie weet …

Op de dag van de opnamen is vader Cruz niet te zien. Voor het eerst in zijn 78 jarige leven staat de oude schilder zijn atelier af. Hij doet het met liefde, maar kan tegelijk de transformatie van zijn heiligdom niet aanzien. Senor Cruz heeft zich verstopt in een verre uithoek van het huis, voor een teevee met een cola light wordt er gezegd. Met veel schroom verhuizen we de gigantische schilderijen, nemen kaders van de muur slepen met schildersezels en ruimen kwasten en verftubes op. Spots worden binnen gesleept, het decor geïnstalleerd. Het filmen kan beginnen. De cast komt toe en warempel ook wederom onze kostumière Erika, die na de lange tochten op de hobbelige wegen en eindeloze filmdagen contracties had gekregen. Iedereen verwachtte een geboorte, maar de prachtige buik was er nog. Alles onder controle, terug dezelfde lach en energie. Een week voor de bevalling gaat Erika er nog eens stevig tegenaan. Een zalig mens en zo is ook de rest van de crew, die nu wordt aangevuld met moeder Cruz die de catering verzorgt.

De cast arriveert en gaandeweg wordt duidelijk dat die kus van een paar dagen terug zijn sporen heeft nagelaten. Pelléas et Mélisande lijken ondertussen een koppel te zijn geworden en hun problemen met Golaud, die meer interesse heeft voor zijn smartphone/facebook dan zijn medemensen, worden stilaan zichtbaar. Of hoe de realiteit de fictie inhaalt.  Ik stel “Pelléas et Mélisande” gerust dat er vandaag niet gekust moet worden, maar erg blij blijken ze daarmee niet te zijn.

“Como Mexico no hay dos” (zoals Mexico zijn er geen twee) las ik ergens op een muur in een restaurant en die waarheid wordt ook deze dag weer bevestigd. Voor het slotbeeld met de stervende Mélisande naast haar pasgeboren kind is …  een pasgeboren kind nodig. Na veel wenkbrauwen gefrons bij de productie (“een baby?”) bleek er uiteindelijk toch één gevonden. Edoch, viva Mexico, 2 uur voordat we die scène willen draaien belt de baby af. Lorena de productieleidster vertrekt prompt naar buiten, gaat om de hoek aan het hospitaal staan en klampt daar alle vrouwen met baby’s aan. Met wat centen wordt een jonge moeder overtuigd. Voor een half uurtje mogen we baby Nattaly “lenen” die helaas niet meer te jong is. Na 8 maanden zo weten gediplomeerde pedagogen, treedt vreemdenangst op.  De 9 maanden oude Nattaly ziet haar stervende vervangmoeder dan ook absoluut niet zitten. Bij elk shot dat we willen draaien barst de baby in gebrul uit dat de ateliermuren doet trillen. Haar zus doet van op afstand haar best om met een gigantische Micky Mouse te zwaaien, maar ook Micky kan deze keer geen lach teweeg brengen op het kindergezicht. Baby weg en de shots wellicht ook. Como Mexico no hay dos, het is niet altijd een succesverhaal.

Het weekend volgt, tijd om alle materiaal te bekijken en een eerste montage te maken. Terwijl Vivian en Héctor daarmee bezig zijn heb ik even tijd om wat ouwe vrienden te ontmoeten en door Coyoacan te wandelen. Zonder twijfel mijn favoriete wijk in Mexico City en wellicht in om het even welke wereldstad. Frieda Kahlo’s Casa Azul is bij mij om de hoek. Ik drink een koffie waar de beroemde kunstenares met Diego Rivera dineerde en Leon Trotsky ontmoette. Het zalige plein loopt dit weekend wederom vol met mensen, kleine kraampjes overal, terrasjes, straatmuzikanten, zon. Ik merk dat ik me ondertussen thuis voel op dit heerlijke plein.

Op zondagavond kruipen we terug de studio in. Héctor heeft een maquette van het decor gemaakt, we nemen een beslissing over de opstelling van de projectieschermen. Alles wat ik onze hightech Peter Quasters zie doen gebeurt hier in de studio van de familie Cruz. De beamer hangt aan de mac, via het programma Isadora worden verschillende films tegelijk op de projectievlakken in de maquette geprojecteerd. Intensiteiten worden bijgesteld, slow motion, … , ik vraag, zij draaien. We zoeken naar een stijl, dit is fantastisch werken zo.

Het is ondertussen zondagavond laat maar we beslissen nog extra led lampen te kopen voor de nachtelijke buitenopnames  die nog moeten volgen. De plaatselijke “brico” is nog open. Het is zondagavond 21u, Mexicanen maken lange dagen, ook in het weekend. Bij het buitengaan wordt het parkeerticket door 2 aparte mensen gecontroleerd en van stempels voorzien. Bij de auto staat een man die zoals gebruikelijk is in Mexico je auto “bewaakt’. Voor zijn diensten krijgt hij een paar pesos toegestopt. 60% van de Mexicanen leeft van dit soort zelf uitgevonden jobjes. Overal in de straten staan er mannen te zwaaien om je auto “hun” parkeerplaats binnen te krijgen. Ook dubbel parkeren kan zo. Je geeft gewoon je sleutels af aan de man in kwestie die je auto even kan verzetten als de juist geparkeerde wagen weg moet. Ongelofelijk maar waar. Geen kruispunt of er wordt bij rood licht voor je neus gejongleerd, of vuur gespuwd. Je auto wordt omzwermd door verkopers of bereidwilligen die je voorruit een beurt willen geven.  60%, da’s veel volk. Slechts 40 % heeft een normale job en betaalt dus belastingen.

Het wordt maandag, we gaan weer vroeg op de baan om te filmen. Om 6u staat de auto voor mijn deur. De vulkaan verstopt zich deze keer in mist en smog. In een verlaten baancafé drinken we nog een koffie, de teevee bulkt in het lege lokaal de gebruikelijke onzin. Daarachter zit tegen de muur iemand die duidelijk tot die 60 % behoort. Hij deelt een wc rol op in kleinere rolletjes wc papier. Het is niet de eerste keer dat hij dit doet, dat zie je duidelijk aan zijn handeling. Bij je sanitaire stop krijg je van hem zo’n rolletje in ruil voor 3 pesos. Voor het overige staart deze vijftiger wat wezenloos voor zich uit. Het papier is gerold, buiten wij – en we moeten niet – is hier niemand. Het wordt wachten voor de eerste 3 pesos vandaag. 17 pesos beste mensen is 1 €. Ik durf niet te denken wat 3 pesos waard zijn. Ik zal hem niet snel vergeten deze man.

We filmen zonder acteurs deze keer. De ruines van Chautla, de waterbronnen, het eeuwenoude bos. 50 meter hoge eucalyptusbomen zijn al honderden jaren stille getuigen van deze merkwaardige plek en worden nu even het bos waarin Golaud Mélisande vindt. Dat hadden ze wellicht nooit gedacht dat hen dat nog zou overkomen. We pakken in, gaan naar een nabijgelegen stadje wat eten. Op de verlaten baan rijden we voorbij een drive-in motel dat door zijn welluidende naam duidelijk is waar het voor staat. De “Rapid-in”, ik lach me een kriek en vergeet daardoor stomweg met m’n gsm een foto te maken. De “Rapid-in”, die Mexicanen toch.  Misschien wordt het rendez-vous hotel dat de concurrentie om de hoek in een verlaten veld aan het bouwen is mooier, maar zo’n naam vinden ze niet meer. We rijden verder langs de “Los Espejos” (de spiegels, nou nou ook een fijne naam voor een motel, maar nothing beats the rapid-in) naar een klein stadje en duiken een overdekte markt binnen op zoek naar eten. Daarbinnen is het een kolkende bedoening. Je weet niet waar eerst kijken. Rijen dode kippen hangen er gepluimd maar voor de rest akelig in tact aan hun poten op kopers te wachten. Daarboven merkwaardige Mexican style speelgoedgiraffen. In het viskraam ligt zoveel vis alsof de halve oceaan er is neergeploft. De vrouwen van 2 naast elkaar gelegen eetkramen schreeuwen ons zo luid toe dat we beslissen om wat verderop iets te eten.

Het valt me op dat ook hier, ondanks het gekrioel, er geen agressiviteit te merken is.  Net als in het verkeer is er veel te weinig plek voor veel teveel mensen. Er wordt gewrongen en geduwd, maar niemand windt zich op. Geen middelvingers, geen agressief gebries zoals we het bij ons ondertussen gewoon zijn. Iedereen drumt zich gelaten maar vriendelijk doorheen het leven. Zonder pretentie, met trots en bescheidenheid tegelijk. Zo lijken de Mexicanen wel. Moeilijk te vatten dat dit land in de greep zit van het geweld. Nog twee dagen loopt deze bleekneus hier rond. Dan vliegen de Nederlanders van KLM me weer terug naar daar waar ik thuis hoor en ruil ik de zonnige warme Mexicaanse winter voor die van ons.

Morgen check ik het weerbericht in België. Of toch niet?  

Wouter.

 

< Terug Gepost door Muziektheater Transparant (admin)
in Pelléas et Mélisande