Wouter Van Looy in Mexico voor Pelléas et Mélisande

Woensdag 25 januari 2012

Wouter Van Looy bereidt momenteel in Mexico de nieuwe Transparant-productie Pelléas et Mélisande voor. Samen met videaste Vivian Cruz neemt hij een film op die bij de voorstelling vertoond zal worden. De première van Pelléas et Mélisande vindt op 14 april plaats in het concertgebouw Brugge. Klik op "Lees meer" om het eerste reisverslag van Wouter te lezen.

Verslag 1:

Lieve collega’s in de Leopoldstraat,

Met stukken en brokken hebben enkelen onder jullie al wat opgevangen over het werk hier in Mexico. Ik vind nu even tijd. Na 33u on the road  in 2 dagen, draaidagen van 14uur en de mailstroom stilaan ingedijkt ben ik groggy, maar toch ook even tijd voor een verslag.

Als je naar hier komt weet je nooit wat je te wachten staat. Ik heb ondertussen geleerd niet teveel in paniek te schieten als ze je bijv. een paar dagen voor vertrek plots melden dat ze niemand hebben voor kostuums en of die toch niet in België kunnen worden gemaakt en of ik die dan niet kan meebrengen … Maar alles komt altijd goed, of toch bijna.

Vorige week zijn opgegaan aan prospectie van de locaties, het ontmoeten van de cast, de kostuumpas en het fijn tunen van het draaiboek en het script. Om de stad hier te verlaten moet je niet wachten tot het verkeer hier in gang is, want dan is het hopeloos en verlies je makkelijk enkele uren. Donderdag stond de auto om 6u s ochtends klaar voor mijn b&b voor een onwaarschijnlijke trip. Door de jetlag en mijn ondertussen onbestaand slaapritme was het vroege uur gelukkige geen al te groot probleem. Bij het buiten rijden van Mexico City lag de gigantische vulkaan Popocatepetl (5452 meter hoog) rookpluimen te spuiten in de ochtendzon. Daarnaast de al even indrukwekkende met ijs bedekte berg. Uitstappen, filmapparatuur boven, filmen … We staan in het gras naast een triest tankstation en ja, het is altijd uitkijken want het gevaar is er overal in Mexico.

Dan verder naar Chautla, (www.corazondepuebla.com.mx/chautla.html)  de eerste filmlocatie. Een merkwaardige oase, waar naast een paar vreemde publiek toegankelijke eclectische kastelen een aantal voor het publiek gesloten ruines liggen van een vroegere hacienda. Wat verderop een merkwaardig bos van gigantische eucalyptusbomen, daar middenin paradijselijke waterbronnen en daarachter een andere ruïne waar, zo wordt gezegd heel wat mensen de marteldood zijn gestorven. Er is een poging gedaan om in dit kleine paradijs chalets te zetten om te overnachten, maar door de aanwezige geesten van de onfortuinlijke slachtoffers is dit geen commercieel succes geworden. Niemand wil hier slapen. De productieleidster durfde de berg niet op om naar die macabere plek te gaan omdat je er de geesten voelt van de mensen die daar gestorven zijn. Mexicanen geloven erg in dit soort fenomenen. Ik ben er toch geweest, maar ondanks het zuurstofgebrek en de klim niets gezien dan oude muren. Het zal aan mij liggen.

Zoals elke plek in Mexico wordt ook Chautla bewaakt door onbetrouwbaar uitziende security of politiemensen met gigantische geweren. Onveiligheid is echt een heel groot probleem geworden in Mexico en je weet ook nooit zeker of die mannen met hun machinegeweren wel echt politiemensen zijn. Rijden langs nachtelijke snelwegen wordt tegenwoordig erg afgeraden door de oorlog tussen de drugskartels en het leger. Het was desondanks toch even lachen toen de security van Chautla met zijn mega geweer verstrikt geraakte in de sofa waarop hij zat en niet meer weggeraakte.

Van Chautla ging het verder naar Piedras encimadas (http://mexicoquerido.com.mx/puebla/es/destinos/dePdes.php?_idDestino=48). Een rit van een uur of 3 langs hobbelige snelwegen en kleine regionale wegen waar je je ogen de kost geeft aan een wereld die in niets te vergelijken is met wat we in onze contreien gewoon zijn. Koeien loslopend langs de weg, kleine wankele huisjes, wat pluimvee daartussen, autowrakken en plastiek overal! Maar ook uitgestrekte landschappen, gieren hoog in de lucht en jawel, cactussen … We kwamen aan laat in Piedras encimadas, de wolken namen langzaam bezit van het spookachtige terrein met 65 miljoen jaar oude uitgesleten rotsformaties die door de tand des tijds zijn omgevormd to merkwardige sculpturen die doen denken aan de beelden op de paaseilanden. Een vernietigd landschap dat mede door de mist werd omgetoverd in een merkwaardige plek.

Zoals bij elke nachtelijke terugrit naar de stad, zijn de zenuwen wat gespannen, want ja, het gevaar is reëel. ’s Avonds laat zie je Mexico City weer opdoemen als een onbeschrijfelijk grote vlakte van licht. 23 miljoen mensen bij elkaar, het is wat als je dat s avonds zo bij elkaar ziet liggen. En als je denkt dat je er bent bij het binnenrijden van de stad ben je mis. De rit duurt dan nog minstens een uur. Als ik zeg dat ik in het centrum van het land woon en in het noorden werk en dat een treinrit is van 45 minuten wordt er hartelijk gelachen.

De ontmoeting met de acteurs, die via een castingbureau werden gezocht,  de dag nadien was een aparte belevenis. De kostuum madam komt hoogzwanger binnengewandeld met een pak kleren op haar rug. Een straffe madam, die in no time en ondanks haar huidige staat (bevalt binnen 2 weken!) een reeks fantastische kostuums in elkaar steekt voor geen geld. Erika, want zo heet ze heeft de voorbije dagen hetzelfde programma heeft afgewerkt als ik. Ongelofelijk. “Pelléas” was een ander paar mouwen. Zag er heel goed uit op de foto’s, maar begon na de vergadering een hevige discussie over geld. Ook in de cameraproeven gedroeg hij zich bijzonder moeilijk. 2 dagen voor de eerste draaidag zetten we Pelléas aan de deur en bellen de backup. Een schot in de roos bleek achteraf.

En dan, de voorbije dagen. Zonder enige twijfel de meest intense van mijn hele loopbaan. Om zes uur opgepikt, naar Chautla, eerste filmbeelden gemaakt om 8u ’s ochtends en non stop doorgegaan tot 21u. Als de muggen te hard beginnen te bijten beslissen we om te stoppen. Om 23u zijn we terug in Mexico City met handen vol geweldige jeukende muggenbeten.  Luttele uren later wordt ik weer wakker. Het is 3u30, jetlag heet zoiets, of is het adrenaline? Om 6u vertrekken we weer naar Piedras Encimadas en na een rit van 3uur beginnen we. De zon staat ongenadig te branden, de mysterieuze mist is verdwenen, we hebben pech en mijn Europees vel ook. Aan het einde van de dag word ik uitgelachen om mijn rooie kop. Een paar scènes worden uitgesteld tot valavond. We staan in het donkere bos, een prachtige sterrenhemel tovert zich tevoorschijn en ook hier: plots duiken 3 mannen op met gigantische geweren, ze hebben politiekostuums, maar zien er hoogst onbetrouwbaar uit, je voelt de sfeer in de groep veranderen. Ze kijken naar ons, een paar beginnen een praatje om het ijs te breken, de ‘agenten’ zeggen goeiedag en verdwijnen weer. Oef …

Ondertussen is het ijskoud geworden. De crew is op maar niemand klaagt. Een paard wordt aangebracht. De scène met Golaud op het paard. De batterijlampen geven aan dat het stilaan tijd is om te stoppen, want ondertussen redelijk op. De laatste geheugenkaart wordt in de camera geladen en ik wil de kusscène nog doen. Ik leg uit wat ik wil, (lees het einde van acte 4 van Pelléas et Mélisande) maar vraag ze wat te improviseren. Ik roep voor de laatste keer (denk ik dan) “action” en die Pelléas en Mélisande beginnen daar te midden in de vrieskou naast die vreemde rots met een intensiteit te spelen … Ik sta daar, arme Belg, met mijn spotje op een meter afstand licht bij te geven op een koppel dat kust alsof het de laatste keer is in hun leven. Ondanks de trance blijven ze reageren op mijn aanwijzingen. “Kop meer naar voor, draai naar de camera, tranen, … “ alles gebeurt er hier. Het geluid van de camera staat af en misschien maar goed ook. Ik roep cut, Pelléas et Mélisande bekomen even van de shock, lachen wat mysterieus naar elkaar en naar mij. ik bedank mijn acteurs, zeg dat het zo wel goed is. We zoeken de weg terug naar de auto’s. Onderweg komen we bij een ander rotsformatie, het is inmiddels 22u00 en echt, geloof me, heel koud. Er wordt beslist om de moordscène daar nog eens te doen. Iedereen weer terug in kostuum, er worden fakkels aangestoken want de batterijlampen zijn helemaal op. Golaud laat zich nog eens helemaal gaan, het ledlicht van mijn smartphone doet gelukkige wonderen, we laden de zwangere kostuumvrouw met al haar bagage in de auto en rijden weer terug. Om 1u lig ik in mijn bed. Ik kijk even naar mijn mails, jaja, en merk dat België nog bestaat.

Ondertussen weet ik dat de grenzen van de vermoeidheid verder liggen dan ik dacht, dat muggen veel harder kunnen bijten dan ik hoopte en ik mijn idee over kussen misschien wat moet bijstellen.

Vandaag een dagje bekomen, de mails allemaal proberen te beantwoorden, een update maken van waar we staan en morgen weer verder.

Hasta luego queridos transparantos, mijn Spaans is nog altijd heel slecht. Helaas …

Hou jullie goed ginder,

Wouter.

 

 

 

< Terug Gepost door Muziektheater Transparant (admin)
in Reisverslag