Jongerenopera Canti d'Amor II - DAG 1: Introduction

Maandag 18 augustus 2014

‘The Lamento d’Arianna. Based on the myth of Ariadne. Who knows it?’ We bevinden ons in de kleine zaal van de Singel, maar even voelt het of we, midden augustus, alweer in een klaslokaal zitten. Niemand antwoordt. ‘Come on! No one knows it? But everyone knows it! With the labyrinth, and the thread, and... well?’ Een collectieve zucht van herkenning. ‘Oh. With the Minotaur?’ ‘Yes, the Minotaur.’ Regisseur Wouter Van Looy probeert het uit te leggen, maar raakt verward in een kluwen van mythes. De jongerenopera 2014 is vandaag van start gegaan, onder de titel ‘Canti d’Amor II’. Een stuk of dertig jonge muzikanten en zangers zitten samen in een kamer en krijgen alvast een voorsmaakje van wat een boeiende, creatieve en verrijkende twee weken zullen worden.

 

Even verwarrend als het uit elkaar houden van goden en helden, is het onthouden van namen, gezichten, nationaliteiten en instrumenten, vooral de combinatie daarvan. Eerst stond iedereen verspreid in groepjes, maar nu wordt we allemaal in de kring gegooid, verlegen of niet, met veel pirouettes en gelach als gevolg. Ook de coaches komen aan de beurt. ‘Adriana and Tina will do the costume design. So you have to be nice to them, otherwise you may end up on a stage, naked.’ ‘And what about the choir?’ ‘Also naked!’ Adriana en Tina knikken instemmend. ‘Starting from now, we accept candy from everyone who prefers not to perform naked.’

Na de introductieronde neemt productiemanager Eglantine ons mee op rondleiding in ‘het labyrint van Eglantine Möller’. Zonder enig oriëntatiegevoel om van te spreken, weet ik al na de eerste afslag niet meer waar ik ben. Lokaal 103 wordt – half-joking, half-serious – voorgesteld als de ‘torture room’ van orkestcoach Lucas. Om maar in het Middeleeuws-barokke sfeertje te blijven. Vreemd genoeg is het vooral de ‘dance room’ die de deelnemers tot angstige blikken inspireert. Als er geen dansers zijn, waarom dan een danszaal? ‘For practice, vocal exercises, warm up, etcetera. For craaaaazy theater improvisations,’ antwoord spelcoach Tyying Liu. ‘They all look so scared! It’s the scary room!’

Van daar trekken we de catacomben van de Singel in. ‘Welcome to the candy depository!’ roepen de costumières opgewekt uit. Het zal nog wel even duren voor ik achter de werkelijke functies van de lokalen kom. Iedereen schuifelt binnen om het ‘mood board’ te bekijken. ‘Als het even kan zou ik toch liever niet in die Britney Spears – outfit kruipen,’ zegt één van de zangeressen met bedenkelijke blik. ‘These are just our ideas, our inspiration,’ legt Adriana uit. ‘Nothing is fixed at this point.’

Net als Wouter al uitlegde: ‘Roughly fifty percent is planned, and fifty percent is inspiration. We create it together, in the following two weeks.’ Maar eerst moeten ze de muziek onder de knie krijgen. De bende uitgelaten jongeren verandert snel in een groep geconcentreerde muzikanten. Nicolas, de muzikale leider van het project, dirigeert hen. ‘Apollo passes by in his chariot. The sun goes down; the sea is completely still. Imagine moonlight on a very calm sea.’ Van orkest en zangers wordt meer verwacht dan alleen techniek. Verbeelding en inleving lijken minstens zo belangrijk te zijn. ‘Much better. You can’t just play the music, you have to create it. Let’s take risks!’

< Terug Gepost door Muziektheater Transparant (admin)
in Jongerenopera