Jongerenopera 'Dido and Aeneas' - Dag 4: 50% of hard work and 50% of fun

Vrijdag 10 augustus 2012

13 uur, lunchpauze. De dansers vullen hun bord en zetten zich aan een tafel op het terras. “They are eight, seven girls and only one boy. Last year it was fifty – fifty”, zegt danscoach Itamar, “but I try to give some masculine power to the girls”. Op de achtergrond worden er gekke bekken getrokken en wordt er gegiecheld. “Most of us know each other from dancing school in Amsterdam where Itamar teaches. I’ll be graduating there next year, but first I’m going to do an internship in Barcelona”, vertelt Loreine, een danseres afkomstig uit Luik. “It’s hard work here to make and rehearsal a choreography in only two weeks, but we also make a lot of fun. It’s 50% of work and 50% of fun, you can write that down!” Om deze uitspraak te illustreren, probeert Ivan een imitatie van een operazanger: “I still have to do some washes! Waaashes! Waaaaaashes!”, tot de hele groep dubbel plooit van het lachen…  

 

 

Concentratie in de theaterstudio voor de scènerepetitie van dansers en zangers. Er worden bewegingen uitgeprobeerd, Itamar corrigeert als choreograaf hier en daar. Hij overlegt met Wouter die in regisseursstoel zit en plots rechtstaat om het spel stil te leggen en een nieuwe richting aan te geven. Dan doet hij teken aan Isaure die in de hoek van de scène achter de klavecimbel zit. Zij slaat een nieuwe melodie aan en de ‘acteurs’ zetten zich weer in beweging.

Af en toe is er een zanger of zangeres die er tussenuit glipt omdat ze verwacht worden bij zangcoach Annie voor de zangoefeningen in kleine groepjes. “The voice is an instrument you can’t grasp, it takes a lot creativity to coach it.” Wat dat betekent horen we als Annie het tegen haar pupillen heeft over  “chanter comme un nuage qui passe”, “…comme quand tu sautes sur un trampoline”, “…comme quand tu goûtes un bon vin”. “ Tu devrais te regarder dans un miroir quand tu chantes pour mieux controler l'expression de ton visage”, stelt Annie, “Est-ce que quelqu’un a un petit miroir de poche? Personne? Dommage…” Ik tast in mijn rugzak en steek mijn hand op. “Ah, mais voilà, formidable!” Geboeid kijk ik hoe mijn zakspiegeltje haar operadebuut maakt…      

< Terug Gepost door Muziektheater Transparant (admin)
in Jongerenopera 'Dido and Aeneas'