Jongerenopera 'Venus and Adonis' - Première

Zondag 28 augustus 2011

De laatste uren gaan in voor de première. Nog een laatste technische doorloop en dan aftellen. Ik vraag nog aan enkelen of ze zenuwachtig zijn. Theorbespeler Justin Glaie zegt “No not really.” Ook bij de dansers spelen de zenuwen geen parten. Danseres Eliana Carvolho laat vallen dat ze enkel nerveus wordt “if I have to dance a classical piece in pointy shoes”, terwijl danseres Melissa Rondeau enkel nerveus wordt “because I’m not nervous. Maybe I should be?”  Danser Ivan Radovani meldt heel droog: “Never.” Ook klavecimbel en blokfluit speler Beniamino Paganini is niet nerveus. Als ik wat verder navraag vertelt hij: “Ik ben juist nerveus genoeg om me met mijn gedachten erbij te houden.”

De technische doorloop is afgelopen. Choreograaf en regisseur Itamar Serussi en muzikale leider Nicolas Achten doen nog een laatste toespraak voor iedereen mag eten en vervolgens vertrekken naar de loges om hun kostuums en grime. Ze zijn allebei erg tevreden en er is geen reden om nerveus te zijn. “Guys, it’s great, it’s beautiful,” zegt Itamar met een enorme glimlach op zijn gezicht. Nicolas neemt van deze gelegenheid gebruik om Annie Frantz te eren. Zeven jaar geleden ging ze op pensioen en heeft ze haar vorig leven als zangdocent vaarwel gezegd. Maar Nicolas zijn aandringen en haar enthousiasme voor het project deden haar terugkomen. Janneken Stockman klampt me nog vast tijdens het eten: “Ze was als een mama voor ons, je moet echt zeggen dat we er veel aan gehad hebben.” Ik ben niemand van de zangers tegen gekomen die Annie haar coaching niet wist te waarderen.

Een uur voor de voorstelling verschijnen hier en daar deelnemers in volle kostuum. Enkele dansers warmen zich op. De muzikanten zitten of liggen verspreidt over de stoelen van het publiek.  Op het podium gaat Astrid Stockman nog even over haar cues. “Nerveus?”, vraag ik wanneer ze uiteindelijk gaat zitten. “Nee, maar het is veel veranderd. We hebben een aantal versies een paar keer gedaan.” Ik besef stilaan dat niemand echt nerveus is, maar er hangt iets in de lucht, een soort geladen ernst. Ik vind dit een gepast moment om de zaal te verlaten.

De lichten worden gedoofd in het door publiek gevulde theaterstudio.  De vertoning is begonnen. De zangers, dansers en muzikanten doen alles wat ze gedaan hebben in voorbije repetities, maar je merkt: dit keer is het echt. Het licht dooft op het einde van de derde akte en er volgen enkele hartslagen stilte. Plots begint het machtig applaus. Doorheen de vorige dagen hamerden vele coaches op het feit dat je niet compleet resultaatgericht mag zijn met een project zoals dit. Dat het eerst en vooral een leerproces is. Toch is er een onmiskenbare trots te lezen op de gezichten van alle deelnemers en coaches. Het applaus bevestigt dit alleen.

In de artiestenfoyer vloeien wijn en fruitsap rijkelijk. Tijdens het napraten bedenk ik me nog eens over het feit dat ze aan dit stuk twee weken geleden begonnen zijn. Twee weken… niet te geloven…

< Terug Gepost door Muziektheater Transparant (admin)
in Jongerenopera