Jongerenopera 'Venus and Adonis' - Dag 11: ‘Martjsin Latchia’

Vrijdag 26 augustus 2011

Orkestcoach Marcin Lasia doet al twaalf jaar mee met de jongerenopera. Natuurlijk spreek ik zijn naam verkeerd uit. Marcin moet je uitspreken op zijn Pools, niet op zijn Frans. ‘Martjsin’ klinkt er naar mijn oren al dicht bij. “Ze maken er een beetje Franse radio van,” vertelt Marcin met een glimlach. Marcin komt in de groep soms onverwacht uit de hoek. Hij kan van een ernstige blik plots “but let’s have fun” schreeuwen in het midden van een repetitie. Marcin vertelt hier over de baroktaal en zijn orkest van dit jaar:

“Dit jaar is het een kleine groep. De meeste hebben ervaring met barok, maar een paar hebben het nog nooit gedaan. Het is hun eerste contact met darmsnaren en een barokstok. Ik ga geen namen noemen. Andere spelen al jaren barok. Marie-Catherine Cumps speelt barokviool en Beniamino Paganini studeert klavecimbel. Zij zijn ervaren met barokmuziek.

Dat zorgt ervoor dat Nicolas en ik minder werk hebben. We moeten niet vertalen naar wat de taal van barokmuziek is. In vorige jaren moest je vertellen hoe je deze taal moet spreken.  Je probeert dan ook door te musiceren uit te leggen waarom ze het zo moeten doen.  Je wil ook graag zo dicht mogelijk bij het barokidioom komen, qua klank. Je merkt dat pas door het te doen, zonder te weten waarom je het doet.  Dat neemt tijd. Zowel voor hen als voor ons.

Dit project is heel anders dan hoe je het op school doet. Je hebt een proces van eerste, tweede, derde jaar, enz. Hier heb je een proces van twee weken. Je wilt dat het orkest  op die korte tijd zo barok mogelijk klinkt. Ik werk zelf veel liever zo, dan op langere termijn. Je hebt onmiddellijk resultaat en mensen die gepassioneerd zijn. Zelfs na al die lange dagen zit iedereen nog vol energie. Ik wordt misschien scheef bekeken door mijn collega’s van andere orkesten als ik dit zeg, maar je hebt hier vaker een droomorkest dan in de professionele wereld. Hier reageren ze ongelofelijk snel en ze kunnen dingen heel goed onthouden. Je zegt het een of twee keer en dan doen ze het. Als ze het niet doen, dan is het vaak genoeg dat je kijkt, lacht of heel even roept en is het onmiddellijk terug.

Ik ben echt altijd onder de indruk van die jongeren. Ik beschouw ze echt als waardevolle barokinstrumentalisten. “

< Terug Gepost door Muziektheater Transparant (admin)
in Jongerenopera