"Toen de asielzoekers aankwamen, was ik aangenaam verrast, want hoe zeer je probeert om geen vooroordelen te hebben, je hebt toch een bepaald beeld van een vluchteling. Maar ze waren echt net zoals wij, ik had armoedig geklede mensen met  verwacht maar ik zag zelfs iemand met een chique superdry-trui. Niet dat dat van belang is maar dat beeld had ik niet voor ogen." SOFIE  

  Een voorstelling over oorlog. Schoonheid creëren uit één van de lelijkste, meest afschuwelijke dingen die de mens ooit heeft voortgebracht. Of onze school daaraan mee wou werken? Het was een vreemd verzoek. Hoe konden wij met onze leerlingen een bijdrage leveren? Maar toegegeven, we waren geïntrigeerd en gingen al snel overstag. Wij kennen eigenlijk geen oorlog. Oorlog is een abstract iets. Een foto van een lijk in de krant. Een gebouw dat in vlammen opgaat... op onze t.v.  Jef Lambrecht, een gewezen oorlogsjournalist van de publieke omroep, kwam spreken voor onze leerlingen.  'Je ruikt de oorlog niet, de geur van lijken en rottend vlees' zei hij. Je voelt het stof niet op je schoenen of het zweet dat van je voorhoofd gutst.'  

Op 21 februari 2013 verzamelden de leerlingen van het vijfde en zesde uit het Sint-Ritacollege in de sporthal van Edegem. Samen met hun leerkrachten geschiedenis en een aantal  Transparantmedewerkers verzamelden ze de getuigenissen van een tiental vluchtelingen, onder andere uit de centra voor asielzoekers van Lint en Linkeroever. Twee leerlingen vertellen over hun gesprek.

Er werd hard verder gewerkt, gezweet en gezwoegd om alles klaar te hebben voor het mini-toonmoment morgen. Jason en Nourdin schreven het verslag, Gabriëla en Loredana legden alles vast op foto. Devid en Ismail hanteerden de videocamera.

De link tussen de voorstelling en het gekozen domein werd gisteren in elke groep gezocht en gevonden! Vandaag werden die ideëen in daden omgezet. Ismail schreef het verslag, Jason en Nourdin zorgden voor mooie foto's, terwijl Gabriëla en Loredana ons doorheen de verschillende workshops leidden met de videocamera in de hand.

Reporters van de dag, Gabriëla en Loredana (6e leerjaar) interviewden enkele juffen en leerlingen die zich volop aan het verdiepen waren in de wondere wereld van de Koningin van de Nacht. Fotografen van dienst waren Ismail en Devid, video werd verzorgd door Jason & Nourdin.

Muziektheater Transparant zal met het vijfde en zesde leerjaar van De Evenaar, een buurtschooltje in Anwerpen Noord, aan de slag gaan rond de voorstelling via een brede waaier aan activiteiten doorheen de muzische domeinen. Het doel van het project is om de leerlingen kennis te laten maken met de taal van de kunsten en de creativiteit in elk kind aan te wakkeren om tot een intense theaterbeleving te komen.  

Nog minder dan een uur is en de jongerenopera gaat in première. Op het terras zitten enkele zangers ontspannen te gamen, anderen liggen in het gras. In de gangen lopen al enkele jongeren in podiumkostuum, zoals Stijn: “Ik zou me willen scheren, heb jij misschien een scheermesje bij je?” Een tijdje later dagen de eerste toeschouwers op. De zaal is uitverkocht, ondanks het warme weer. Iets voor acht uur gaan de zaaldeuren open, iets na acht doven de lichten…    

Een uur voor de generale repetitie lijkt de sfeer ontspannen. Buiten liggen enkele muzikanten in het gras. Een paar anderen lezen strips op de terrasbanken. Binnen zitten in het salon aan de loges enkel jongens onderuitgezakt in de zetel. Ze vertellen elkaar moppen, de ene mop nog straffer dan de andere. “Schrijf hierover maar niks in de blog!”, grapt iemand.

Omdat 15 augustus een feestdag is, kon er gisteren niet gerepeteerd worden in De Singel. “Un jour de répétition en moins et on risque que les jeunes perdent de nouveau leur rythme,”  zei zangcoach Annie Frantzen dinsdag enigzins bezorgd. Na de rustdag van zondag moesten de jongeren weer wat op gang worden getrokken en ze vreesde voor het effect van de onderbreking woensdag, twee dagen voor de premièredag… In de vooravond tijdens de repetitie met de hele ploeg valt er van een inzinking weinig te merken. “Ze hebben de extra rustdag goed verteerd”, stelt productieleidster Amina .   

Marie-Catherine nipt van haar thee, ze speelt viool en is een ‘ancien’ van de jongerenopera. “Ik doe al mee sinds de eerste keer dat ze Orfeo opvoerden, tien jaar geleden. Waarom ik steeds terugkom? Goh …, omdat het elk jaar weer anders is. Ik vind het ook fijn in een groep te zitten met zoveel verschillende nationaliteiten en om samen te werken met zangers en dansers.”  Ze vertelt dat ze studeert aan het conservatorium van Brussel omdat het de enige plaats in België is waar je je in barok kan specialiseren en dat muziekcoaches Nicolas en Marcin echte barokspecialisten zijn.   Buiten worden er portretjes gefilmd voor de promotie van de voorstelling.       

Vandaag komt Cobra filmen. Operakenner Lucas Huybrechts en cameraman Bart Van Wanzeele maken opnamen van scènerepetities met het orkest en de zestien zangers. Op de eerste vier zitrijen werd plaats geruimd voor een orkestbak waarin de muzikanten plaatsnemen. Onder hun begeleiding geven Ellen en Pauline op een overtuigende manier gestalte aan Dido. Sandro, Astrid, Boris en Morgane zingen de rollen van de heksen en van Belinda. Dan stapt Nicolas de scène op als Aeneas, terwijl de stemmen van de heksen echoënen van achter en boven het podium. Er wordt ook gefilmd in de dansstudio waar de acht dansers de choreografie haar vaste vorm geven. Daarna is het tijd voor interviews met enkele hoofdrolspelers en met muzikaal leider Nicolas Achten.  De volledige reportage is online te bekijken op cobra.be. We hebben zelf ook een promofilmpje gemaakt. Bekijk het op deze pagina.

Elke dag na het avondeten vergaderen de vijf coaches met productieverantwoordelijke Amina over de voortgang van het project en stellen ze de planning op voor de volgende dag. Na afloop zet regisseur Wouter zich glimlachend bij ons voor enkele vragen over dit unieke project.   Hoe is het concept van een jongerenopera als zomerstage ontstaan? Wouter Van Looy: “Ik werkte al rond het idee voor we Transparant oprichtten midden jaren '90. Sindsdien is het een jaarlijkse traditie om in augustus in de Singel met jonge klassieke muzikanten en zangers een korte opera in te oefenen voor een voorstelling. Eerst duurde de voorbereiding één week, maar nu er verschillende betalende voorstellingen zijn, is twee weken geen overbodige luxe. Het blijft  elke keer een uitdaging voor de deelnemers en de coaches om iets dergelijks te realiseren in zo’n beperkte tijdsspanne.”   

13 uur, lunchpauze. De dansers vullen hun bord en zetten zich aan een tafel op het terras. “They are eight, seven girls and only one boy. Last year it was fifty – fifty”, zegt danscoach Itamar, “but I try to give some masculine power to the girls”. Op de achtergrond worden er gekke bekken getrokken en wordt er gegiecheld. “Most of us know each other from dancing school in Amsterdam where Itamar teaches. I’ll be graduating there next year, but first I’m going to do an internship in Barcelona”, vertelt Loreine, een danseres afkomstig uit Luik. “It’s hard work here to make and rehearsal a choreography in only two weeks, but we also make a lot of fun. It’s 50% of work and 50% of fun, you can write that down!” Om deze uitspraak te illustreren, probeert Ivan een imitatie van een operazanger: “I still have to do some washes! Waaashes! Waaaaaashes!”, tot de hele groep dubbel plooit van het lachen…      

“Het lukt niet! Het lukt echt niet!” Stijn klapt ontmoedigd de syllabus met zijn zangpartituren  dicht. De drie andere jongeren in de Kleine Zaal kijken verbaasd. “Tu devrais te séparer un peu du reste du groupe pour étudier ta partie et exercer jusque tu te sens à l’aise. Ca va aller, ne t’ inquiète pas.” Stijn stapt de deur uit en ik volg hem naar de artiestenfoyer.   Bij een tas thee legt hij uit dat hij te weinig tijd had om zich goed voor te bereiden. “De hele maand juli werkte ik als jobstudent in een tuinbouwbedrijf dat buxussen en chrysanten kweekt. De weinige tijd die ik vrij had, heb ik moeten besteden aan mijn herexamens voor school. En toen ik dan enkele dagen had om mijn zanglijnen in te studeren, ben ik ziek geworden. Twee jaar geleden deed ik ook mee aan L’ Orfeo, toen had ik vooraf een kleine week geoefend en was ik goed voorbereid.” Hij vertelt dat het wat in zijn aard ligt om te panikeren zoals daarnet, maar dat het nu alweer beter gaat. “Bedankt voor de 'chat'!”, besluit hij en vertrekt naar een volgende repetitie.   

Vanaf vandaag draaien de repetities op volle toeren. In de dansstudio maakt choreograaf Itamar de jongens en meisjes vertrouwd met zijn persoonlijke danstaal. Ivan staat in een hoek en oefent in zijn eentje aan de hand van filmpjes op het internet. Heel anders gaat het er aan toe op de orkestrepetitie waar de klassieke partituren de toon zetten. Naast violen, een altviool en een cello, is er een viola da gamba en een fagot. “A baroque fagot”, preciseert Isaure. “ In those days it was the first instrument made out of four pieces” en ze wijst de verschillende houten onderdelen aan. “It creates this soft warm baroque sound."  

“Hier heb je mijn autosleutels, kan jij twee muzikanten afhalen aan het treinstation? Je zal hen wel herkennen, ze hebben een harp bij.” Mijn eerste ontmoeting met Nicolas Achten, muziekcoach van de zomerstage, is eerder verrassend. Even later haast ik me door het drukke stadsverkeer naar Antwerpen Centraal waar twee jongens met reistassen en twee indrukwekkende instrumentkoffers op me wachten. Na wat duwen krijgen we alles in de laadkoffer van de Renault Kangoo. “In de lange smalle koffer zit een theorbe”, legt Justin, die van Parijs komt, me uit. “Het is een snaarinstrument uit de 16e eeuw dat familie is van de luit.” Het maakt me meteen duidelijk dat deze jongens hier niet op een doorsnee zomerkamp zijn, dit zijn jongens met een passie voor muziek…

I came in when the workshop already started an hour. I must say, I was more than surprised what I saw there!   

 Claron McFadden started her second workshop today at 14h30!

Today Iva Bittova's workshop started at 10h30.  

The second day... the participants are arriving and looking forward for the workshops.

 The second workshop today was Claron McFadden. 

10h30, Concertgebouw Brugge, Studio1 : The first workshop with Iva Bittova. My name is Ben and I will keep up this weblog today. All the participants were looking forward to meet her and to start the day with a big amount of sounds, voices and practising. 

10h30 : Almost all the participants are arriving in Concertgebouw, Bruges.  

Tomorrow a new edition of the Institute for Living Voice will start at the Concertgebouw in Bruges...

Klik op "Lees meer" om het tweede reisverslag van Wouter Van Looy te lezen.

Wouter Van Looy bereidt momenteel in Mexico de nieuwe Transparant-productie Pelléas et Mélisande voor. Samen met videaste Vivian Cruz neemt hij een film op die bij de voorstelling vertoond zal worden. De première van Pelléas et Mélisande vindt op 14 april plaats in het concertgebouw Brugge. Klik op "Lees meer" om het eerste reisverslag van Wouter te lezen.

Today, the second workshop of Marcelo started! The attention was laid on body-percussion. The group started with the song they'd learned on the rhythm of clapping on the body during the previous workshop. Afterwards he sang a song on the guitar. They did the same 'flash'-clapping exercises as yesterday to get into the rhythm... But that was only the beginning!

Na de workshop van David Moss deelde Tine haar ervaringen met de workshop. Klik op 'Lees meer' om het gesprek te lezen.

David asked a question after the last workshop: “When does silence can become music? And how can music become silence?” They intrigued moments of silence into the workshop this time. David guided the group when the voices became a cacophony. He made gestures to guide their voices. After the silences, someone took the upper-hand in singing, and the rest of the participants started to join again silently.

Na de workshop van Marlui Miranda kwamen enkele deelnemers aan het woord. Klik op 'lees meer' om de gesprekken te lezen.

Marlui Miranda started the workshop with the special approach of groups nearby Venezuela. The persons that were present at the workshop yesterday showed them how they approach. The group split in two and greeted each other on this special way. She showed some videos again, like the 'song to cheer up children' and the group of participants that were in her workshop yesterday demonstrated the moves they had learned. After that, the whole group learned the moves together.

Klik op 'lees meer' om enkele foto's te zien van dit fantastisch concert.

Marcelo introduced his workshop. He said the attention during his workshop will be laid at body-percussion and rhythm. He explained what the group will be doing during this series of workshops. He opened a big circle so everybody was spread across the room. He let the participants pass on a clap to someone they chose in the circle, then this person made a clap at someone else. Afterwards Marcello added a foot movement to the clap, and the exercise began again. Then he let the participants do the alternate of the clap they received from someone. He extended the exercise until everybody was walking around, creating a beat with their feat and clapping to each other. It became an exercise about rhythm.

The third workshop of David Moss was today! During this workshop the group tried to take the singing a step further. There was experimented with the use of the body, the voice, responding to each other, having a musical conversation. David gave attention to the posture and challenged the group constantly to take a next step.

Today Marlui Miranda started her first workshop! The workshop recalled sounds and songs of Brazilian indigenous musical repertoire. The songs ranged from ritual to vocal greetings. Marlui Miranda started with an introduction to a tradition of some groups nearby Venezuela. She told the participants that these groups don't just approach and say “Hey” to each other but they make sounds and movements when they do it. They observe each other. She demonstrated the movements and the participants of the workshop played this situation, moving slowly towards each other, holding a stick, and making the sounds Marlui demonstrated.

David introduced the debate as an opportunity to sit and talk about their music. He said he never decided to be a singer, it just happened. He wanted to express himself with his voice instead of his hands (piano). He describes it as music coming from his voice. “The voice is connected to the body, and the body makes you an individual.” He said that in the world nowadays there isn't really attention for the individuals. He thinks that to work with your body and your voice is a strong statement in this world.

The second workshop of David Moss started this afternoon. The principle was the same as yesterday: you were only allowed to sing once you'd entered the silver room. And he had a key which he gave to some participants during the workshop, then those persons became soloists for a moment. The soloists always took the upper hand in the singing. The beginning of the workshop was the same, David started humming and the rest followed. They gathered in a circle. The humming transformed to singing, babbling, reaching tone heights, loud sighs, instinctive sounds,...

Last night, Tulipa Ruiz gave a free concert at the 'beurskaffee'. It was a wonderfull performance, a lot of people were present.

All the participants looked very excited for the workshop of David Moss! Before the workshop began, he gave a short introduction of the “rules” they had to follow. One of them was: no speaking in the room, only singing. Another one was that he had e key, and when he gave it to someone, this person became a soloist. Everybody was free to sing what they wanted, make noises or be quiet if they wished. Everything was possible.

The second workshop of Tulipa Ruiz started this morning! Today, a first year's student of film at Sint Lucas University (Brussels) was present at the workshop to start a documentary about ILV! Because today there were new participants in the workshop instead of the same participants as yesterday, Tulipa decided to start the workshop from yesterday over again. Tulipa started with a short introduction to know how the participants connect to music. She sang her song Efêmera live and everybody seemed to be impressed by her voice. They warmed up for the singing by doing some exercises.

Today the workshops of ILV started! Tulipa Ruiz was the first one to start as guest instructor.   Despite the rainy weather, the participants seemed very optimistic and enthusiastic for the workshop of Tulipa Ruiz. Tulipa was a little late because of the weather, but that worry melted away when she arrived with a big smile. Everybody gathered in a circle. She introduced herself and some of her band members and told a little about her singing career as a short introduction. She let the participants listen to one of her songs on her cd. Afterwards she blew everybody away with a live performance of one of her songs... What a voice!

 Vrijdag was het zover. De kinderen konden eindelijk de sluier oplichten: ze konden hun ouders laten kennis maken met wat ze gedaan en geleerd hebben de voorbije weken over John Cage. Van kleuters tot derdegraad was een parcours uitgestippeld door heel de school. Ook de ouders hebben hun zeg mogen doen, want er werd speciaal voor hen een babbelbox ingericht. Bekijk hun reacties en enkele beelden van het toonmoment door op 'lees meer' te klikken. 

De kleuters hebben onder leiding van Jeroen Malaise een orkest mogen uitbeelden.

Op de grond verschenen deze week partituren die de leerlingen van het eerste graad. Jeroen Malaise, pianist bij Listen to the Silence, was er ook bij met zijn prenten van pispotten. De leerlingen van het derde graad hebben de babbelbox overgenomen. Klik ‘lees meer’ en bekijk de video’s.

 De kleuters hebben hun schorten aangetrokken. Ze hebben ijverig getekend op de muziek en wisten de geluiden goed te identificeren.

Het concert Listen to the silence heeft nu ook een trailer. Klik lees meer en bekijk de video. 

“Het zijn precies kleutertekeningen” reageert een leerling van het vijfde of zesde leerjaar op de partituren van John Cage. Toch blijkt in de babbelbox iedereen geweldig te hebben genoten van hun eigen creaties. De babbelbox wordt tevens stilletjes aan overgenomen door de derde graad. Vanaf volgende week nemen de leerlingen de touwen zelf in handen. In de video zien we het resultaat van de kinderen hun eerste prille stapjes in babbelbox productie.

De kinderen van het eerste en tweede leerjaar hebben zoals het tweede graad, muziek op hun blad mogen. Bekijk in de video hoe de eerste graad letterlijk leven blaast in hun werkjes en bekijk hun schilderijen bij de foto’s.  

Geconfronteerd met de eigenzinnige partituren van John Cage, hebben de leerlingen van het derde en vierde leerjaar hun best gedaan om op hun eigen eigenzinnige manier muziek neer te zetten op papier. Bekijk de video en aanschouw hun creaties bij de foto’s.  

 De leerlingen van het derde graad hebben goed bewogen.  Hier volgt een lange video waar de leerlingen achter de camera het toonmoment opnemen.

 De eerste graad zet het thema ‘beweging’ verder met allerlei spelletjes en een toonmoment. Bekijk de video voor het ritmisch gespiegel en het toonmoment die de leerlingen zelf gefilmd hebben.

 De leerlingen van het 4de hebben tekeningen gemaakt over John Cage. 'Lees meer' en aanschouw ze. 

 Een reportage van Klara over het schoolproject John Cage is uitgezonden. Hoor de leerlingen en begeleiders aan het woord in het fragment die we hier hebben klaarstaan in de video.

Het project heeft bezoek gekregen van Klara. Op vrijdag 7 oktober wordt de reportage over het schoolproject rond John Cage in Basisschool De Spits in 'Espresso' op Klara uitgezonden. Mis dit niet!

 Zoals het zesde heeft ook het vijfde leerjaar tekeningen gemaakt over John Cage. ‘Lees meer’ en bekijk ze.

Vanmorgen beet de tweede graad de spits af met het thema ‘beweging’. Klik op ‘Lees meer’ en aanschouw de foto’s die de leerlingen zelf namen.

Deze week staken de leerlingen van De Spits schroeven in piano’s, en bouwden ze gigantische installaties. De kleuters waren cinematografen. ‘Lees meer’ en leer mee via de video’s.

 De leerlingen van het zesde leerjaar hebben ter voorbereiding van het project tekeningen gemaakt. Die konden we jullie niet ontzeggen. 

 De eerste week zit erop. De babbelbox werd overstelpt met reacties en de hallen van basisschool De Spits gevuld met verklankte gedichten. Een draak bij de kleuters en het antwoord op de vraag “Is elk geluid muziek?”, klik op ‘lees meer’ en bekijk de video’s.

 De eerste geluiden op basisschool De Spits waren maandag goed te horen. Het project werd ingehuldigd met een knal. Als startschot werden alle leerlingen gesplitst in twee groepen en mochten ze tonen dat ze klaar staan voor de workshop. Een kort filmpje bewijst de inzet die beide groepen presteerden.

De Spits is een kleine school op Linkeroever, Antwerpen. Ze bestaat uit negen klassen (3 kleuterklassen en per leerjaar 1 klas). De leerlingen van deze school bestaan voor het merendeel uit schipperskinderen en kinderen uit de Chicagoblok. Veel van hen zitten er tevens op internaat. 

De laatste uren gaan in voor de première. Nog een laatste technische doorloop en dan aftellen. Ik vraag nog aan enkelen of ze zenuwachtig zijn. Theorbespeler Justin Glaie zegt “No not really.” Ook bij de dansers spelen de zenuwen geen parten. Danseres Eliana Carvolho laat vallen dat ze enkel nerveus wordt “if I have to dance a classical piece in pointy shoes”, terwijl danseres Melissa Rondeau enkel nerveus wordt “because I’m not nervous. Maybe I should be?”  Danser Ivan Radovani meldt heel droog: “Never.” Ook klavecimbel en blokfluit speler Beniamino Paganini is niet nerveus. Als ik wat verder navraag vertelt hij: “Ik ben juist nerveus genoeg om me met mijn gedachten erbij te houden.”

Orkestcoach Marcin Lasia doet al twaalf jaar mee met de jongerenopera. Natuurlijk spreek ik zijn naam verkeerd uit. Marcin moet je uitspreken op zijn Pools, niet op zijn Frans. ‘Martjsin’ klinkt er naar mijn oren al dicht bij. “Ze maken er een beetje Franse radio van,” vertelt Marcin met een glimlach. Marcin komt in de groep soms onverwacht uit de hoek. Hij kan van een ernstige blik plots “but let’s have fun” schreeuwen in het midden van een repetitie. Marcin vertelt hier over de baroktaal en zijn orkest van dit jaar:

I’m Andrew Greenwood. I originally come from England, although I haven’t lived there for twenty-two years. I had quite an interesting, successful career as a dancer. As a dancer you have the advantage of no language problems. So I abused that. I saw it as a ticket to explore as much of the world as possible. Along the way I was working very much, more and more, with students. I got a little bit tired of the professional world not because it’s nasty, just because they’re busy doing their nine to five job. The hunger is there, but nothing like working with empty books.

In de theaterstudio wandelt Andrew Greenwood, assistent choreograaf, naar me toe. “We finished it last night.” Gisterenavond hebben ze de drie akten kunnen doornemen. Dat betekent niet dat iedereen naar huis mag. “It gives us the luxury to really polish it.”

Deze ochtend hebben de zangers en instrumentalisten de theaterstudio in de Singel ingenomen om zonder dansers of choreografen, “alle vocale puntjes op de ‘i’ zetten. Niet zozeer scenisch maar vooral muzikaal,” aldus zanger Nicholas Clemens die een van de Adonissen vertolkt.

In de muziekstudio repeteren de instrumentalisten elke ochtend onder leiding van Marcin Lasia. In de namiddag werken ze samen met gans de groep op het podium van theaterstudio A. Ze hebben niet allemaal auditie moeten doen. Zowel blokfluitspeler Clement als cellist Nele geven toe dat ze er onmiddellijk bij mochten zijn. Het is beide hun eerste keer en ze vinden het een erg leuke ervaring.

Ik zit in de artiestenfoyer en rond de middag komen de zangers mondjesmaat binnengedropen. Een beetje verder aan tafel zijn nog een aantal oefenende zangers te horen. Ze zijn enthousiast over hun zangcoach Annie Frantz. “Het is echt wel leuk als we in de ochtend die opwarming doen”, zegt zangeres Astrid. Deborah schrijft de oefeningen op. De zangers vinden dat allemaal een uitstekend idee. Astrid licht toe: “Je zou denken dat je na de middag uitgezongen zou zijn, maar je hebt daar geen last van.”Ze hebben veel aan hun zangcoach. Deborah: “In de les gaat het veel beter dan thuis.” Dries springt in, “Thuis zit ook niemand op je te kijken en te zeggen: nu moet dat zo.”

Op het terras zitten dansers Eliana en Ivan een sigaretje te roken. Ik vraag aan Ivan wat hij vindt van het feit dat hij zondag moet blijven repeteren. Na een kort aarzelen, vertelt hij dat je als danser nooit mag stilstaan. Je moet je helemaal onderdompelen in de dans zodat als je in het midden van de nacht wakker gemaakt wordt, je onmiddellijk je bewegingen kan presenteren. De dansers hebben al samengewerkt met Itamar. Ik vraag hoe lang het stuk nog onderhevig zal zijn aan veranderingen. “I'm sure he we'll keep changing it until the premiere”, zegt Eliana droogjes. “He's just throwing out his ideas all the time.” Ivan beaamt dit: “You can never get into automatic pilot. ” Je moet steeds denken in je rol en daar is voortdurende verandering goed voor. “It's hardcore.”

De repetitie duurt langer dan verwacht. Het proces van repeteren is een soort zoeken naar wat werkt. Niets is op voorhand tot in de puntjes uitgewerkt. In elke beweging bekijken choreograaf Itamar Serussi en assistent choreograaf Andrew Greenwood wat werkt en wat moet aangepast worden. Het is duidelijk een dynamische methode, maar het weegt wel door op de zangers. Ze moeten jongleren tussen zingen en choreografische bewegingen onthouden. Deze bewegingen moeten ze ook op het juiste ogenblik uitvoeren. Dat wil zeggen voortdurend de tel bijhouden en op cues letten. Itamar richt zich tot zanger Astrid: “I don't want to put you on the spot, but everybody is counting on you”. Astrid antwoordt lachend maar lichtjes geprikkeld “Thanks”. Itamar probeert de sfeer licht te houden door een combinatie van opbouwend vertrouwen en humor. “Think about what I told you in the warm-up. Think of your arms, think of your shoulders, ...”

Theaterstudio vlak na het middageten. Zo goed als alle deelnemers van de jongerenopera zijn verspreid over de hele zaal. Choreograaf Itamar Serussi staat op het podium en doet een paar stretchoefeningen. Hij wandelt rustig naar voren en roept de troep op het podium. De orkestleden stemmen hun instrumenten,terwijl Itamar ook naar hen wandelt. “Can we begin with the warm-up?”, vraagt hij, waarop de instrumentalisten knikkend antwoorden. “I want everyone on bare feet!” Enkelen lopen snel naar de coulissen om hun schoenen en sokken uit te schoppen. Het ganse podium staat klaar voor de warm up.

Stilletjes glip ik de theaterstudio binnen, daar zijn zes jonge dansers in opperste concentratie aan het repeteren. Even later komen ze moe, maar tevreden bij me zitten. Enthousiast beginnen ze te vertellen terwijl ze zich tegoed doen aan krachtvoer (lees: fruit en noten). Ze repeteren ongeveer 8 à 9 uur per dag. Ze reageren lachend op mijn verwonderde blik. Ja, ’s avonds zijn ze wel moe, maar dat is het meer dan waard! De afgelopen drie dagen hebben ze hard gewerkt, waardoor ze al ‘het materiaal’ al kennen. Ze leggen uit dat ze nu enkel nog een structuur moeten zoeken. De uiteindelijke choreografie, zeg maar. Hun enthousiasme werkt aanstekelijk. Helemaal op dreef leggen ze uit dat coach Itamar een heel eigen danstaal heeft. Zij proberen die taal te incorporeren, maar vinden het vooral belangrijk dat het iets van hen wordt, dat ze een eigen taal ontwikkelen. Itamar wordt uitvoerig bewierookt. Zijn stukken zijn niet alleen fysiek veeleisend, there’s also a lot of brainwork involved!

Vandaag is de grote dag! De repetities van de editie 2011 van de jongerenopera gaan van start in deSingel.

Geluidseiland - Kasteel der Letteren. Vandaag speelde het orkest van de Boothuisklas onder leiding van dirigent Ann… Na de middagspeeltijd was er een improvisatiemoment. Nele en Carine maakten muziek met het in het geluideneiland verzamelde materiaal. Dit gebeurde samen met en onder leiding van dirigent Mirjam.

Over deadlines kan ik nu meepraten. Terwijl we weten dat vandaag om 14.45u ten laatste de kerstmarkt start op school (en dus de DVD afgewerkt moet zijn) is er nog veel werk aan de winkel. De ingesloten boekjes moeten nog worden afgehaald, gevouwen en geniet en in de doosjes gestoken. De doosjes moeten nog worden geprijsd en de verkoopstand moet worden opgebouwd. Het live-toonmoment moet nog worden voorbereid: opstellen, repeteren, belichting… En het belangrijkste: de dvd-schijfjes moeten nog arriveren en in de doosjes terecht komen.

Een halve dag beeldend werken rond het werk van John Cage : ik ben benieuwd. Zoals altijd was de workshop goed voorbereid en doordacht. Eerst moest er trouwens een jarige in de bloemetjes gezet worden : gelukkige verjaardag, Anke ! En bedankt voor de heerlijke cake.

All the participants involved in Barbara Hannigan’s workshop will have received additional reading material about vocal healthcare which she thought would be of interest to us. I’ve only scanned ‘Owner’s Manual to the Voice’ and ’Vocal Health’ documents and will delve deeper into them over the weekend.

De hele Alles-Liebe-ploeg is nog eens samengekomen voor een laatste opvoering van de opera, en dit voor het Yo! Opera Festival. Vrijdagochtend reden ze allen met de bus van Antwerpen naar Utrecht. De uitdaging was groot: op één dag het hele stuk weer herinoefenen, aangepast aan een nieuwe ruimte: de stadsschouwburg van Utrecht. Enkele zangers en muzikanten konden er niet bij zijn, voor hun vervangers was het dus nog helemaal nieuw.

De tijd dringt, het einde komt dichterbij. Er wordt een stop gezet op de ticketverkoop: de voorstellingen in de Singel deze dinsdag zijn helemaal uitverkocht.Verwacht u aan een afgeladen volle zaal. Voor de hardcore fans zonder een ticket: maandag is er een Generale Repetitie die open staat voor het publiek.